بی خیال از روزن بسته ای

شاید اگر تقدیرم نبود

گشودن اش 

بنگرید  که

گشودم اش

بی خیال . . . .

خاطره ای موهوم

چه مانده ؟

از تمام زخم ها

حسرتی سر به زیر

جز

□

باختر و خاورم خالی

عشق تهی است

از

□

رابطه

حرفی بی حجم است

گمان ربطی

پوچ ِپوچ .

قایم موشک هم یاد گرفته اند

دست از سرشان بر نمی دارم

تا جاریشان کنم

مثل خودم

در تو .

کنار تر به ایست

من

با تفنگی بر پشت

و سگی چون خو یم .

منتظر تر میشوم

سالها را تجربه میکنم در

لحظه ای

وای به روزی که

لحظه ها و سالها

مثل همین همیشه

گم شود

حسابشان .

ماه

      نخجیر کنان در پی کوکب ها

همگی اشک شدیم

آخر مهمانیست.