با من ٬

کنار این همه رجس

لب ِ شط خون

در حسرت هم کلامی با هم

بی آذوقه

نا امید ِ لحظه هایی که ناگذیر

داغ ِمان می کنند ٬

خیمه بزن .

باور می کنم

ضرب تیشه بر آسمان هفتم

اگر روزنه های شب را

در کویر پر کار تر . . .

در شهر تیشه ها که

نور نمی رویانند .

ادبیاتی لبریز از

خزعبلات ِ مادح جنس دیگر

کور از هر چه به سرمان آمد

حلزون پیچ استعاره ها

با شاعرانی . . . فنگ و

در صف .

دردا

که حجره نشینانمان

حجره نشینند و

حجره نشینان

بر مسند ها

و تک مضراب هایی که

سمفونی نمی سازند .