این خورده شیشه ها

 گمشده الفاظی جایشان

که خون می رویاند فقط

فقط خون

بجای واژه های نفرین شده .

تف به این

امان خواهی از

سه شنبه های لعنت شده

که بی تو

با این همه دو دلی

نمی گذرد .

نه به دشت ها و

نه به آبی موج ها

به آغوش گرم مادران قسم

سبز ترین صلح

با سرخ ترین خون ها

به بار می نشیند .

به ارتباط چشم های تو با

آزادی تبارانی محبوس

به انتهایی ترین شماره ی همراه ات

به تعجب های پر ولوله

که آینه ها را ترک میدهد

به سرانگشتانت که سخت نوازنده اند

به انتهای پشت پاچه ی شلوار ات که

آینه ی دل من است و

به تمام سکنات و اطوار و حالات تو قسم

من اینجا هستم .

به ابر قسم 

کوه می گریست

از طعنه ی باد

چه رنجش

تا ستاره ها بر جایند و

کوه می گرید .

از میرزا کوچک ام خواندن تان

چه باک !

توحید

محتوا و صفتِ ایدئولوژی است که

کو هستان و خون

نبط کردم

. . . گوشه ی حجره ها

از دغدغه بود که

چکمه به پای داشتم

جای نعلین و

در همیان

گلوله ٬

میرزاهایی که

با میرپنج هم بستر شدید

به تسلیم یا

تمکین .

من را ٬

مترادفِ التهاب

 به واژه نامه ها بیفزایید !

کارگری

هشت ماه

حقوق نگرفته

هشت ماه .

در دماوند کوه و در بند چنین سروده شده . . .